Błonica jest ostrą chorobą zakaźną, toksykozą, w której zmiany miejscowe występują przeważnie na migdałkach, w gardle, rzadziej w krtani i nosie, najrzadziej na skórze i innych błonach śluzowych. Do zakażenia dochodzi najczęściej drogą kropelkową lub w następstwie bezpośredniej styczności z chorym, ozdrowieńcem lub zdrowym nosicielem. Rzadziej przez przedmioty lub produkty spożywcze (mleko) zakażone wydzieliną zawierającą maczugowce błonicy. Drobnoustroje znajdują się w wydzielinie z błoń śluzowych nosa i jamy nosowo-gardłowej chorych oraz zdrowych nosicieli, rzadziej w wydzielinie zmian na skórze. Błonicą można zakazić się przebywając na terenach, gdzie ta choroba panuje endemicznie (kraje dawnego Związku Radzieckiego, Afryka, Azja) lub kontaktując się z osobami, które powróciły z takich terenów.

 

Wskazania do stosowania:

Szczepionka tężcowo-błonicza do czynnego uodpornienia młodzieży i dorosłych przeciw tężcowi i błonicy. Dawka przypominająca u młodzieży w wieku 14 i 19 lat oraz dorosłych, którzy otrzymali pełny cykl szczepienia przeciw tężcowi i błonicy.

 

Osoby, którym szczególnie zaleca się szczepienia:

 

Osoby wyjeżdżające do krajów tropikalnych

Wskazania wiekowe:

pow. 7 roku życia

 

Cykl szczepień:

0 - 4 tydzień oraz 6 m-cy po 2 dawce 

 

Czas trwania odporności:

10 lat